Catrien Coolsma
Van verzorger tot uitvaartverzorger
De weg naar het uitvaartwerk is geleidelijk ontstaan. Vanuit de zorg voor mensen in de laatste fase van hun leven groeide het besef hoe belangrijk aandacht, rust en nabijheid zijn rond het afscheid. Die ervaring vormt nog altijd de basis van hoe ik mijn werk vormgeef.
Een aantal jaren (1994-2009) heb ik, Catrien Coolsma, gewerkt in de (ouderen)zorg.
Daar hoorde zorg bij voor mensen die wisten dat ze spoedig zouden overlijden. Deze
terminale zorg heb ik als zeer bijzonder ervaren: warme, menselijke begeleiding aan het
eind van het leven is voor mensen belangrijk om op een waardige manier te kunnen
sterven.
In die tijd beloofde ik mijn eigen dierbare oma (Bouwina Coolsma-Wieringa, 1915-2006)
om haar na haar overlijden de laatste zorg te verlenen. Ook die laatste zorg vind ik een
belangrijk aspect voor zowel overledene als nabestaande.
Zo’n tien jaar later kwam dat moment. Ik heb gedaan wat ik beloofd heb, en méér. Want
de belofte aan oma zou het begin zijn van een ontdekking. Haar naam noem ik daarom
met dankbaarheid. Ik mocht het voor háár doen, maar zonder dat zij het wist heeft zij
ook iets voor mij gedaan. Door haar ben ik te weten gekomen wat ik voor anderen kan
betekenen. Door haar weet ik dat het werk als uitvaartverzorger bij mij past.
Mijn eerste beroepservaring deed ik op bij een grote landelijke uitvaartorganisatie. Zelf
rondde ik vervolgens de opleiding uitvaartverzorging bij de Stivu (nu Docendo) af. Mijn
stage liep ik bij een klein bedrijf. Verder volgde ik beroepscursussen over verschillende
thema’s. Na de nodige praktijkervaring was ik rijp voor een eigen invulling van mijn
beroep, zowel persoonlijk als professioneel.
Catrien Coolsma
